آیا علیدوستی با این آهنگ مطابقت دارد؟



شنای بانوان ایرانی امروز به سوژه رسانه های داخلی و خارجی تبدیل شده است. این تم پس از سخنان ترانه علیدوستی بازیگر ایرانی روی فرش قرمز فیلم آمریکایی سانتا باربارا قرار گرفت. شاید قبل از صحبت در مورد ترانه های علیدوستی، شنای بانوان در ایران برای هیچکس اهمیت چندانی نداشته باشد، چه ورزش حرفه ای و چه آنهایی که علاقه ای به شنا ندارند. دلیل این بی اهمیتی به دلیل نبود شغل در این بخش نیست، بلکه مسائلی مانند پوشش و تفاوت های فرهنگی است که باعث تفاوت بین داوطلبی یا شغل در این رشته ورزشی در کشور شده است.

در واقع برای مخاطبان حرفه ای، شنا یک ورزش خارجی برای ورزشکاران ایرانی است، با نگاهی به بازی هایی که بخش بزرگی از بازی های جهانی و المپیک را در بر می گیرد، زیرا دیدگاه متفاوتی را ارائه می دهد که کشورهای اسلامی از جمله ایران به آن دارند. مشکل حجاب این حرفه خارج از محدوده فعالیت های حرفه ای است.

از سوی دیگر داوطلبان با نگاهی به این پدیده می توانند به مسابقات استانی و کشوری موردی که ویژه بانوان علاقه مند به این رشته ورزشی برگزار می شود مراجعه کنند. حال با این مقدمه کوتاه باید به بحثی که ترانه علیدوستی پیدا کرد بازگردیم. او در فیلمی به نام «اورکا» بازی کرد که در آن نقش یک شناگر زن ایرانی را داشت که دارای چندین رکورد جهانی گینس بود اما رکورد او مورد قبول مسئولان و مسئولان ارشد ورزشی قرار نگرفت.از فدراسیون شنا. مشخص است نقشی که ترانه علیدوستی به آن اشاره می کند مربوط به اتفاقی است که در این داستان برای الهام اصغری افتاده است.

صرف نظر از اینکه الهام اصغری چگونه به کتاب رکوردهای گینس رسیده و چگونه با او برخورد شده است، بخشی از ترانه علیدوستی بود که گفت: «شنا در «ایران» رسما ممنوع است، سر و صدای زیادی به پا کرده است. رسانه های داخلی او را متهم کردند که به رسانه های خارجی برای فعالیت علیه ایران تغذیه می کند.

این در حالی است که فدراسیون شنا از علیدوستی دعوت کرده تا در رکوردشکنی شنای بانوان شرکت کند تا متوجه شود شنا در ایران ممنوع نیست. موضوعی که در این وسط مطرح می شود و انگار اصل ماجرا را فراموش می کند، کلمه ممنوعه است که در زبان ترانه های علیدوستی آمده است. اینکه شنای بانوان ایران یک فعالیت غیرحرفه ای است یعنی محدود به مسابقات کشوری است نه مسابقات جهانی، به جرأت می توان گفت حرف علیدوستی در عین نادرستی هم درست است.

بخشی که حرفه موسیقی را غیرواقعی می کند به بخشی از این فعالیت کوچک و سطحی و در داخل کشور مربوط می شود. در واقع شنای بانوان در ایران در یکی دو رشته آبی فعال است و علایق خاص خود را دارد. علاوه بر این در یک مورد، یک شناگر زن ایرانی سابقه حضور در مسابقات کشورهای اسلامی را داشته است. واضح است که سطح شنای کشورهای اسلامی علاوه بر نگاه اجمالی به موضوع پوشش، چندان بالا نیست و بعید است از مسابقات کشوری و استانی ایران پیشی بگیرد.

اما آیا شناگران ایران می توانند به جام جهانی یا المپیک راه پیدا کنند؟ آیا چنین موردی کاملاً جایز است؟ اینجاست که ترانه های علیدوستی بی ربط به نظر می رسد. صرف نظر از سطح فنی پایین شناگران ایرانی که بیشتر ناشی از بی احتیاطی یا سهل انگاری است، مسائل مربوط به پوشش یکی از مشکلات عمده بانوان شناگر ایرانی است.

برای ارزیابی این موضوع نیاز به تحقیق زیادی نیست و می توانید به داستان شیرین مراجعه کنید. هرکس شیرین گرامی را بشناسد می داند که او تا کجا می تواند بدود تا بتواند با پرچم ایران در مسابقات سه گانه شرکت کند، شنا، دو و میدانی و دوچرخه سواری وجود دارد. گرامی در این صنعت نامی برای خود دست و پا کرد اما به دلیل پوشش نامناسب به خصوص برای مرحله شنا نتوانست از ایران مجوز بگیرد. سرانجام تصمیم بر این شد که وقتی از آب بیرون آمد، لباس هایش را در چادر کنار استخر عوض کرد تا توسط مقامات ایرانی دیده نشود. اینطور شد که با قبول این قضیه و همکاری مسئولان بازی های لندن در نهایت موفق شد با پرچم ایران در این مسابقات شرکت کند. بنابراین برای ورزشکاری که باید و نباید عادات و اخلاقیات را داشته باشد اجازه حضور در یک مسابقه خاص را داشته باشد.

حال با بررسی دقیق این پدیده باید سوال فوق را تکرار کرد که آیا بانوان ایرانی اجازه حضور در مسابقات بین المللی شنا را دارند؟ پاسخ در شرایط فعلی کاملا منفی است. درست است که سال هاست مایو در اختیار خانم ها قرار می گیرد، اما مشکل رفع کبودی چیزی است که اجازه فعالیت در سطح جهانی و بین المللی را به زنان ایرانی نمی دهد.

از این رو با توجه به اینکه از باورهای سنتی دور شده و چاره ای برای آن وجود ندارد، «اکنون» نمی تواند به نقد ترانه علیدوستی که در نقد جایگاه شنای بانوان ایرانی چندان اهمیتی ندارد و از این موضوع استقبال می کند و مسئولان ایرانی می گویند. نکن.مراقب باش شنای بانوان یکی از معدود رشته های ورزشی در ایران است که به دلیل مسائل پوششی و حجاب ظاهری حرفه ای ندارد و همچنان یک ورزش آماتور است. به عنوان یک قاعده، اگر راه حلی برای نگرانی موجود پیدا نشود، بعید است که وضعیت تغییر کند.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم