آخرین روز دایناسور چگونه است؟


روآرو- اگرچه هنوز فرضیه های مختلفی در مورد چگونگی انقراض دایناسورها وجود دارد، باستان شناسان اخیرا فسیل های یافت شده در داکوتای شمالی را بررسی کرده و جزئیاتی در مورد آخرین روزهای زندگی دایناسورها قبل از سیارک یافته اند.که منجر به انقراض آنها می شود نشان می دهد که این رویداد در بهار رخ داده است.

به گزارش فرارو. جزئیات توسط محققان بین‌المللی پس از بررسی بخش نازک، اسکن‌های ایزوتوپی اشعه ایکس و سوابق ایزوتوپ کربن استخوان‌های ماهی که کمتر از 60 دقیقه پس از برخورد سیارک مرده‌اند، به‌دست آمد. این گروه یافته های جالب خود را در یک مجله معروف منتشر کرد. طبیعت چاپ شده.

محققان دانشگاه اوپسالا در سوئد، دانشگاه وریجه (VU) در آمستردام، دانشگاه وریژه در بروکسل (VUB) و مرکز تابش سنکروترون اروپا (ESRF) در فرانسه در این مطالعه برای کشف علت شرکت کردند. دایناسورها فقط در تانیس مکان آنها به داکوتای شمالی (ایالات متحده آمریکا) تبدیل شد. در این مرحله، دانشمندان فسیل‌ها و شابلون‌ها را بررسی کردند و دریافتند که آنها قربانی مستقیم تأثیرات سیارک Chicxulub هستند، اما جالب‌تر این است که باستان‌شناسان می‌توانند آخرین روزهای زندگی را تعیین کنند.دایناسورها.

این برخورد قاره را تکان داد و امواج عظیمی را در اقیانوس ایجاد کرد. این امواج مقدار زیادی رسوب را جمع آوری می کند که ماهی ها را در خود فرو می برد و آنها را زنده به گور می کند. کمتر از یک ساعت بعد از بارش باران شروع به باریدن کرد. فسیل های ماهی نیز به طور سنتی در منطقه تانیس نگهداری می شود و استخوان های آنها تقریبا هیچ نشانه ای از تغییرات ژئوشیمیایی را نشان نمی دهد. داده‌های اشعه ایکس سنکروترون که برای کاوش برای همه در دسترس است، تأیید می‌کند که فضای ضربه فیلتر شده در لثه‌ها محبوس می‌ماند و حتی بافت نرم حفظ می‌شود.

استخوان های این ماهی ها برای بازسازی آخرین فصل های دوره کرتاسه مورد مطالعه قرار گرفته است. سوفی سانچز از دانشگاه اوپسالا و ESRF می گوید: «این استخوان ها، مانند درختان، رشد فصلی را ثبت می کنند. جرون وان، مدیر مطالعه و استاد دانشگاه VU در دانشگاه VU، گفت: “انقراض فاجعه باری رخ داده است.” آمستردام

برخی شواهد دیگر با توزیع شکل و اندازه سلول های استخوانی نشان داده شده است، که نشان می دهد آنها نیز با فصول متفاوت هستند. در تمام ماهی های مورد مطالعه، تراکم و مقدار سلول های استخوانی را می توان طی چندین سال ردیابی کرد. دنیس ووتن از دانشگاه اوپسالا می گوید موارد در حال افزایش است اما در طول سال مرگ به اوج خود نرسیده است. یکی از پارمزان های مورد مطالعه برای یک ایزوتوپ کربن پایدار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت تا الگوی تولید مثل سالانه آن را نشان دهد. در دسترس بودن پلانکتون، غذای اصلی این ماهی ها، در فصل های مختلف متفاوت است و بین بهار و تابستان به اوج خود می رسد.

سوزان واردگال وارمردام از دانشگاه VU آمستردام توضیح می‌دهد: “افزایش موقت صفحه بلع، اسکلت آن را از نظر ایزوتوپ‌های کربن 13 درجه سنگین‌تر از ایزوتوپ‌های کربن 12 درجه سانتی‌گراد غنی‌تر می‌کند.” ملانی دورین از دانشگاه اوپسالا و VU آمستردام، که در این مطالعه مشارکت داشت، نتیجه گرفت: در بهار اتفاق می افتد.

انقراض بزرگ پایان کرتاسه یکی از بزرگترین انقراض ها در تاریخ حیات روی زمین است که با انقراض دایناسورها، پتروسورها، آمونیت ها و اکثر خزندگان دریایی به عنوان پستانداران، کروکودیل ها و لاک پشت زنده ماند. برای زندگی. از آنجایی که اکنون می دانیم که انقراض باید بلافاصله در بهار نیمکره شمالی آغاز شود، شروع به درک این موضوع کردیم که این رویداد در مراحل حساس آخرین کرتاسه، از جمله آغاز چرخه تولید مثل، رخ داده است. همچنین، از آنجایی که پاییز در نیمکره جنوبی با بهار در نیمکره شمالی همزمان است، روند آماده سازی برای زمستان ممکن است حیوانات نیمکره جنوبی را از حوادث اعتراض محافظت کند.

ملانی دورین نتیجه گیری می کند: «این یک کشف مهم است که توضیح می دهد چرا اکثر دایناسورها منقرض شدند در حالی که اولین پرندگان و پستانداران زنده مانده بودند. شرح مفصل تر این تحقیق نیز در کتابی به نام; «پادشاهی دایناسورها در بهار به پایان رسید: کشف استخوان‌های ماهی که در اثر برخورد سیارک‌ها مردند» نیز گنجانده شده است.

منبع: scitechdaily

ترجمه: مصطفی جرفی فرارو


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم